Poziom elektroniki już dziś pozwala na zastosowanie skutecznych rozwiązań. Częściowo stosuje się je między innymi w tenisie ziemnym, hokeju na lodzie, rugby. Niestety, dopóki ster międzynarodowych związków sportowych dzierżą dzisiejsi oficjele-biznesmeni, nic z tego nie będzie. Ale my, kibice nie jesteśmy zupełnie bezradni…

Baron Pierre de Coubertin (1863-1937) już dawno przewrócił się w grobie, tak daleko od wznowionych w 1896 r. pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich odszedł współczesny sport. Pogodziliśmy się z tym, iż już nie chodzi w sporcie o szlachetną zasadę callos cagatos (człowieka pięknego (zdrowego) i mądrego) ani też o wyższość samego uczestnictwa nad zwycięstwem. Trudno. 

Dzisiejszy sport to ciężka (nie mająca nic wspólnego ze zdrowiem) praca z jednej strony oraz walka o ogromne pieniądze z drugiej. Miliardy USD, które generuje sport, stały się łakomym kąskiem. Beneficjenci tego stanu rzeczy nie oddadzą z własnej woli ani centa, więc potrzebna jest wyraźna presja międzynarodowej opinii publicznej.

Żeby wspomnieć tylko narzucające się przykłady sędziowskich przekrętów: 

- Rok 1966, finałowy mecz mistrzostw świata Anglia-RFN. W doliczonym czasie gry, przy stanie 2:2, piłka uderzona przez Haersta odbija się od poprzeczki i po odbiciu od murawy, wychodzi w pole gry. Piłka nie przekroczyła linii bramkowej, jednak sędzia boczny Tofik Bachramow sygnalizuje gola. Anglia wygrywa ten mecz (4:2) i tytuł mistrza świata.

- 1988 IO w Seulu (Korea Południowa). Sędziowie dosłownie wciągają koreańskiego boksera do finału, w którym „wygrał” z Amerykaninem Royem Jonesem Juniorem, chociaż zadał o połowę celnych ciosów mniej. Zresztą Koreańczyk w drodze do finału nie wygrał faktycznie żadnej z czterech stoczonych walk. Na znak protestu oszukany Jones siedział w ringu do późnej nocy, bez skutku.

-Niejaki Howard Webb na 19 sekund przed końcem meczu piłkarskiego, dyktuje rzut karny dla Austrii, wyrzucając Polskę (1:1) z turnieju Euro 2008.

- Para norweskich sędziów (K. Abrahamsen i A. Kristiansen) odbiera zwycięstwo Polsce w półfinałowym meczu mistrzostw Europy w piłce ręcznej z Chorwacją (24:21). Polska była lepszą drużyną i przy obiektywnych arbitrach miała szansę na zwycięstwo.

 Sukcesy Chorwacji są w ostatnich latach spektakularne. Owszem nieźle grają w ręczną i być może fakt, że Chorwat jest skarbnikiem IHF nie ma tu nic do rzeczy. Może… Chciałbym jednak mieć pewność, że sędziowanie na imprezach mistrzowskich jest sprawiedliwe i bezstronne. Podobne podejrzenia padały pod adresem Niemiec, kiedy ta przeciętna drużyna zdobywała tytuł mistrza świata 2007 r. Po ewidentnym przekręceniu Francuzów w półfinale. 

Wszędzie rządzą pieniądze. Korupcja opanowała nasz świat, także sportowy. Newralgicznym punktem całego biznesu sportowego jest sędziowanie zawodów. Więc jeśli odetnie się „działaczy” wszelkich szczebli – także światowego – od ręcznego sterowania sędziami, jest szansa, że sport przetrwa. W przeciwnym razie, zawody sportowe staną się jedynie pokazem, wyreżyserowanym spektaklem. Elektronizacja wyeliminuje także rzeczywiste i niezamierzone pomyłki sędziowskie, które przecież także się zdarzają. Wystarczy powtórne obejrzenie spornej sytuacji na monitorze.

Zyskają więc wszyscy – oprócz pseudo działaczy, którzy ze sportu uczynili swój sposób na wielką kasę. Od nas – sportowych kibiców - zależy, kiedy położymy temu kres.